ΑΚΜΗ

Χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των σμηγματογόνων αδένων. Το εξάνθημα ποικίλλει (φαγεσώρες, βλατίδες, φλύκταινες, κύστες). Εμφανίζεται σε πρόσωπο, λαιμό, ράχη, γλουτοί, βραχίονες.
Αιτιολογία: Κληρονομικότητα, ενδοκρινικές διαταραχές. Στο αναερόβιο μέρος των σμηγματογόνων αδένων ανευρίσκονται βακτήρια που παράγουν λίπασες σχετιζόμενες με την παθογένεια της ακμής γιατί μέσω αυτών παράγονται ελεύθερα λιπαρά οξέα που προκαλούν την αποφρακτική βλάβη της ακμής και ενισχύουν τη φλεγμονή μέσα και γύρω από τον αδένα.
Ηλικία: από 13-19 συνήθως. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που φτάνουν μέχρι το 40ο έτος της ηλικίας.
Ορμόνες: 60-70% των γυναικών παρατηρούν επιδείνωση 1 εβδομάδα περίπου πριν την έμμηνο ρύση. Τα αντισυλληπτικά έχουν ένα καλό αλλά περιορισμένο αποτέλεσμα στην ακμή.
Διατροφή: Δίαιτα σε χαμηλά λιπαρά ελαττώνει την έκκριση σμήγματος είτε πρόκειται για παχύσαρκους είτε για άτομα με κανονικό βάρος. Επίσης βοηθούν οι σαλάτες, τα φρούτα και το νερό.
Περιβάλλον: Ο ήλιος βελτιώνει την ακμή (αντιμικροβιακή δράση της UVB στην επιφάνεια του δέρματος και στο σμηγματογόνο αδένα. Επίσης με την έντονη απολέπιση ξεμπλοκάρονται οι πόροι) σε ένα ποσοστό περίπου 60%. υπάρχει και ένα ποσοστό περίπου 20% που επιδεινώνεται και τέλος ανά 20% που παραμένει σταθερό. Το stress κατά κανόνα επιδεινώνει την ακμή λόγω υπερέκκρισης σμήγματος μέσω παρασυμπαθητικού.
Οι συνηθέστερες μορφές ακμής είναι η κοινή ακμή, ακμή από καλλυντικά, ιατρογενής (κορτικοστεροειδή), τροπική, επαγγελματική ακμή η σοβαρότερη μορφή ακμής και η πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη. Η Διαφορική διάγνωση θα γίνει από μολυσματική τέρμινθο, ομαλές νεανικές μυρμηγκιές, σμηγματικά αδενώματα, ροδόχρου ακμή.
Η θεραπεία περιλαμβάνει τοπική (κρέμες, τζελ, λοσιόν) αλλά και συστηματική per os. αγωγή με αντιβιοτικά, αντισυλληπτικά ή ρετινοειδή. Επίσης, laser εφαρμογές ή peelings (TCA, γλυκολικά) ή εμφυτεύματα (fillers) για γέμισμα ουλών σε περίπτωση που πρόκειται για τον τύπο των εμβαθύνσεων.
ΟΥΛΕΣ ΑΚΜΗΣ
Μετά την αποθεραπεία των σοβαρών μορφών ακμής, είναι συνήθης ή εγκατάσταση ουλών. Οι ουλές μπορεί να είναι ατροφικές εμβαθύνσεις (στιγμοειδείς – ice peak) είτε πλατιές εμβυθισμένες είτε κυματοειδείς και τέλος υπερτροφικές (χηλοειδή). Οι ουλές εντοπίζονται στα σημεία προϋπάρχουσας ακμής, δηλαδή προσώπου, ράχη, ώμους, θώρακα και γλουτούς. Εκτός από τις παραπάνω μεθόδους που προανέφερα, σημαντικό ρόλο στην αποκατάσταση ουλών ακμής παίζουν οι εφαρμογές laser και κυρίως των fractional, δηλαδή συστήματος κλασματικών ραδιοσυχνοτήτων με μικροβελόνες.
• Πώς πετυχαίνουμε την αποκατάσταση των ουλών:
1) με τη διάσπαση ινωδών δεσμίδων που προκαλούν πάχυνση της επιδερμίδας
2) με την ενεργοποίηση των πρωτεϊνών του δέρματος που προκαλούν ανάπλαση, όπως το κολλαγόνο και την ελαστίνη, δηλαδή ενεργοποιώντας τους ινοβλάστες προκαλούμε νεοκολλαγονογένεση. Οι κυριότερες μέθοδοι αποκατάστασης ουλών με laser στην επεμβατική δερματολογία είναι:
α) αποφλοιωτικά laser: τα εξελιγμένα fractional προκαλούν εκλεκτική εξάχνωση και αποφλοίωση εκεί όπου χρειάζεται, με αποτέλεσμα την ταχεία αποκατάσταση (επούλωση). Εφαρμόζεται σταδιακά και σε χαμηλή ένταση, σε επαναλαμβανόμενες 3-5 μηνιαίες συνεδρίες μέχρις ότου πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα (FRACTIONAL , MOSAIC, SMOOTH BEAM).
β) Laser που χρησιμοποιούμε για τις “ερυθρές” και μελαχρωστικές βλάβες που έχουν παραμείνει μετά την αποθεραπεία της ακμής (Dye Laser: Yag, V-Beam, Q-Switch, Mozaic).
Τα παραπάνω μηχανήματα μπορεί να χρησιμοποιηθούν και συνδυαστικά κατά περίπτωση.
Ροδόχρους Ακμή ή ροδόχρους νόσος (Rosacea)
Κυρίως προσβάλλονται γυναίκες 30-50 ετών. Οι άντρες προσβάλλονται νωρίτερα και έχουν βαρύτερη εικόνα. Η αιτιολογία είναι άγνωστη. Κλινικά μοιάζει με ακμή, χαρακτηρίζεται από ερύθημα και φλεγμονώδεις βλάβες και ευρυαγγείες σε μύτη και παρειές. Η νόσος είναι χρόνια, επίμονη με εξάρσεις και υφέσεις.
Θεραπεία: τετρακυκλίνες, μετρονιδαζόλη, laser.